Jurisprudentie

Telecommunicatiewet. Regeling AVT commerciële radio-omroep 2003.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Of vaststaat dat het vonnis waarvan beroep op een juridische misslag berust in die zin dat door deze misslag iedere grond aan de veroordeling ontbreekt, is niet zonder meer duidelijk. Daarvoor is in het onderhavige geval nader (inhoudelijk) onderzoek van de processtukken in de bodempocedure vereist met betrekking tot de vraag of en, zo ja, welke overige stellingen en verweren zijn gevoerd en of deze al dan niet terecht zijn aangevoerd, waarvoor een executiegeschil – zonder tot een (verboden) verkapt hoger beroep te worden – geen ruimte laat. Enerzijds kan dit niet tot de conclusie leiden dat de executie zonder meer moet worden geschorst. Anderzijds dient echter, nu vaststaat dat het vonnis een misslag bevat, wel rekening te worden gehouden met de mogelijkheid dat een grond voor de veroordelingen ontbreekt en dient niet ieder gevolg aan die constatering te worden ontzegd. Een en ander wettigt de conclusie dat ASN c.s., mede gelet op de belangen aan de zijde van Debitel die door de tenuitvoerlegging zullen worden geschaad – waaronder het feit dat zij, zoals zij gemotiveerd heeft aangevoerd, door betaling van de verlengingsvergoeding in een moeilijke positie met betrekking tot haar bedrijfsvoering kan geraken en een aanzienlijk restitutierisico gaat lopen –, geen in redelijkheid te respecteren belang hebben bij gebruikmaking van hun bevoegdheid om in afwachting van de uitslag van het hoger beroep in de bodemprocedure tot tenuitvoerlegging van het vonnis van 23 mei 2007 over te gaan, zodat grond bestaat voor schorsing van de executie, tenzij ASN c.s. – zoals in hoger beroep ook voor het eerst uitdrukkelijk (subsidiair) is gevorderd – genoegzame zekerheid stellen. Aldus wordt, alle wederzijdse belangen tegen elkaar afwegend, daaraan op de meest evenwichtige wijze tegemoetgekomen en een gepaste voorlopige voorziening getroffen, waartoe het hof krachtens artikel 438 lid 2 Rv ook uitdrukkelijk bevoegd is.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Kenmerkend verschil tussen de agentuurovereenkomst en de distributieovereenkomst is dat de agent bemiddelt bij het tot stand komen van een overeenkomst tussen principaal en derde en dat de agent in naam van de principaal overeenkomsten met de derde sluit (art. 7:428 BW). Kenmerkend voor de distributieovereenkomst is dat de distributeur voor eigen rekening en risico een klantenbestand opbouwt aan wie hij de producten van de principaal op eigen naam verkoopt. De rechtsverhoudingen die Pactrol met Arconell en Marc heeft (gehad), moeten worden beoordeeld onafhankelijk van de benamingen die partijen daaraan hebben gegeven.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Eisers zijn (vertegenwoordigers van) luchtvaartagenten en gedaagden zijn luchtvaartmaatschappijen. De kwestie is of over de zogenaamde PSC (Passengers Service Charge), dat is een toeslag die reizigers dienen te betalen voor luchthavenfaciliteiten, provisie aan de luchtvaartagenten toekomt. Voor 1 januari 1997 werd de PSC niet apart op vliegtickets vermeld en werd (dus) - is de stelling van eisers - commissie betaald ook over de PSC. Vanaf genoemde datum wordt die PSC wel apart vermeld en hebben de luchtvaartmaatschappijen die PSC ook niet meer in aanmerking genomen voor de berekening van de commissie. De rechtsverhouding tussen eisers en gedaagden wordt beheerst door de regels van de agentuurovereenkomst en - voor zover aangesloten bij de IATA - door IATA regels. Eisers stellen dat de luchtvaartmaatschappijen door zo te handelen eenzijdig de agentuurovereenkomst wijzigen, hetgeen niet mag. Eisers vorderen (onder andere) te verklaren voor recht dat de Passenger Service Charge ook na 1 januari 1997 deel uitmaakt van de grondslag voor de berekening van de door gedaagden aan de IATA-agenten verschuldigde commissie. De kantonrechter is van oordeel dat, omdat de PSC voor 1 januari 1997 onderdeel uitmaakte van de “fare”, ingevolge de agentuurregelgeving een dergelijk onderdeel van de commissie niet eenzijdig uit de vergoeding van de agent kan worden gehaald, zodat daarover ook commissie verschuldigd is.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een langjarige overeenkomst op grond waarvan Intercaves wijnen van Banfi in Nederland op de markt bracht. Intercaves trad op als inporteur van wijnen die door Banfi op de markt werden gebracht en verkocht deze aan afnemers op de Nederlandse markt. Voorts neemt de rechtbank als vaststaand aan dat door de jaren heen - in meer of mindere mate - een zekere afstemming heeft plaatsgevonden over de verkopen door Intercaves. Zo is gesproken over prijzen, afzetmogelijkheden, promotie, marketing en de (financiële) bijdrage daar van Banfi, etc. De rechtbank concludeert daaruit dat sprake is van een duurovereenkomst die ook wel aangeduid kan worden als een distributieovereenkomst.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Arbeidsrecht, concurrentiebeding. Is er sprake van ongeoorloofde concurrentie ondanks ontbreken geldig concurrentiebeding?

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Na migratie klantbestand geschil over provisieregeling.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Telecommunicatiewet.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

Bedrijf 1, handelende onder de naam appellante, en geïntimeerde sub 1 hebben op 7/10 april 1997 op briefpapier van appellante een 'GENTLEMAN AGREEMENT' gesloten. De overeenkomst had - kort gezegd - betrekking op de betrokkenheid van geïntimeerde sub 1 bij de afzet in Libië van door bedrijf 1 te leveren Bovans Layer Breeding Stock en Broiler Breeding Stock tegen door bedrijf 1 aan geïntimeerde sub 1 te betalen commissie. [..] Bij dagvaarding van 20 juni 2000 heeft geïntimeerde sub 1 appellante en persoon 1 voor de kantonrechter te Roermond gedagvaard. Hij heeft daarbij onder meer de betaling van een bedrag van ƒ 1.560.750,= terzake van commissie en ƒ 8.700,= terzake van buitengerechtelijke incassokosten gevorderd.

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.

...De voorzieningenrechter is echter voorshands van oordeel dat [gedaagde] zich, ook zonder een dergelijk schriftelijk beding, na beëindiging van een samenwerkingsverband als het onderhavige gedurende een zekere periode dient te onthouden van het benaderen van werknemers dan wel klanten van Daxxa. [gedaagde] heeft immers door zijn werkzaamheden ten behoeve van Daxxa kennis van de klantenkring van Daxxa en de door haar gehanteerde prijzen. Door van deze kennis gebruik te maken doet hij Daxxa onrechtmatig concurrentie aan. Die periode stelt de voorzieningenrechter voorshands in redelijkheid vast op een half jaar vanaf 1 januari 2007. Die termijn gunt Daxxa de gelegenheid te herstellen van de plotselinge beëindiging van de relatie doordat [gedaagde] zelfstandig ging opereren. Verder is de termijn zodanig dat daarna voor partijen nog de mogelijkheid bestaat vrijelijk te concurreren op dezelfde markt. De daartoe strekkende vorderingen van Daxxa zullen derhalve op na te melden wijze worden toegewezen. De mede gevorderde dwangsommen zullen worden gematigd en aan een maximum gebonden...

Klik HIER om de volledige uitspraak te lezen.